مرکز خدمات روانشناسی و مشاوره بهروان

تمام نوشته های دسته بندی: مقالات

زنان شاد

زنان شاد باید چه ویژگی‌هایی داشته باشند؟

زنان برای بالا نگه داشتن امنیت روحی و سلامت روانی خود نیازمند انجام امور زیر هستند:

-زنان باید بدانند که احساس شادمانی و خوش‌بختی نمودن در گرو خودباوری و قدرشناسی از داشته‌هاست.

-آنها می‌توانند با خودتأییدی و داشتن عزت نفس مناسب، انگیزه های درونی خود را تقویت کنند.

-باید نگرش مثبتی به زندگی داشته باشند. سوءتعبیرها و برداشت‌های منفی را از خود دور کنند.

-هیچگاه خودشان را با دیگران مقایسه نکنند چرا که همیشه کسانی وجود دارند که برتر از آن‌ها باشند.

-زنان شاد باید در مواقع بروز مشکلات به دنبال حل مسأله و یافتن راه‌حل‌های منطقی باشند؛ نه اینکه با بروز احساسات منفی و خشم گرایانه خود را از حل مسأله باز دارند.

-آنها باید به قدرت نو آوری و خلاقیت خود ایمان داشته و به دنبال یادگیری و تغییر مثبت در زندگی باشند.

-زنان شاد تمایل دارند که عشق برابر ، پایدار و با‌ثباتی را تجربه کنند. حتی اجازه نمی‌دهند مسائل شغلی و روابط کاری بر زندگی عاطفی و شخصی آنها سایه بیندازد.

-این گونه زنان قدرت انتخاب در زندگی را باور دارند. چنانچه اهمیت خاصی را برای انتخاب‌های صحیح و شایسته خود در موقعیت‌های متفاوت زندگی قائل هستند.

-زنان شاد برای چگونه شاد زیستن خود برنامه‌ریزی‌ می‌کنند و برای کار، خانواده و اوقات فراغت خود برنامه دارند.

-آنها خود را مجبور نمیکنند که از عینک دیگری به زندگی نگاه کنند و یاد میگیرند بر اساس علاقه خود زندگی کنند. چون باور دارند که زندگی‌شان متعلق به خودشان است نه وابسته به دیگران.

-زنان شاد خودشان مسئول داشتن عواطف مثبت و شادگونه در خود هستند و از دیگران انتظار و توقعی برای شاد کردن خود ندارند.

-زنان شاد تفاوت کامل ‌بودن و به کمال رسیدن را میدانند، بنابراین به دنبال واقعی نگاه کردن به خود و نقاط قوت و ضعف اشان هستند و نگاه آرمان‌گرایانه ندارند.

و مهمتر اینکه

-سلامت عاطفی و امنیت روانی زن‌ها در داشتن روابط عاشقانه و صادقانه با همسران‌شان است.

زینب توکلی: مشاور خانواده

روابط زناشویی و فضای مجازی

متاسفانه حوزه روابط زناشویی و خانوادگی بیش از باقی حوزه‌ها از امکانات فضای مجازی آسیب دیده و می‌بیند. شاید برای خیلی از ما دیدن این صحنه عادی شده است که وقتی زن و شوهر از ساعات کاری‌شان فارغ می‌شوند و به خانه می‌آیند، خانم سرش به گوشی و وایبر و واتس آپ گرم است و آقا هم توی فیسبوک‌اش مشغول خواندن مطالب است. و اینقدر این فرایند طول می‌کشد که زوجین به ندرت با هم گپ می‌زنند یا حتی یک فنجان چای با هم نمی‌خورند.

گاهی اوقات اوضاع بدتر می‌شود و آن زمانی است که فضای مجازی راه گریزی می‌شود برای زوج که از حل مسائل‌شان اجتناب کنند. آقا سر مسأله‌ای با خانم اختلاف دارد یا از او ناراحت است، اما به جای اینکه با وی صحبت کند و به توافق برسد، به اینترنت روی می‌آورد تا از جنجال احتمالی جلوگیری کند. غافل از اینکه اجتناب از یک مسأله آن را حل نمی‌کند و با اینکار صرفا فاصله از همسر بیشتر می‌شود.

تهدید فضای مجازی برای روابط زناشویی زمانی جدی‌تر می‌شود که حریم‌ها و مرزها رعایت نمی‌شود. اینترنت و فضای مجازی امکان ایجاد ارتباطات گسترده‌ای را – به ویژه با جنس مخالف – برای ما فراهم می‌کند. اگر در این روابط قائل به چارچوبی نباشیم زندگی زناشویی‌مان ممکن است به خطر بیفتد. فرض کنید در یک شبکه اجتماعی بین خانم و آقایی کلماتی مثل عزیزم، فدات شم، چقدر جذاب شدی یا حتی شکلک‌های اینترنتی ساده‌ای مثل چشمک و بوسه و … رد و بدل شود. حال تصور کنید که همسران این خانم و آقا به طور اتفاقی این مکالمات را می‌بینند!!! آیا در ساده‌ترین حالت زمینه شک، استرس، سوءظن و بدبینی برای همسران فراهم نشده است؟ آیا مشکل فقط در نگرش همسر است و این خانم یا آقا یک کار ساده و معمولی انجام می‌دهند؟

اجازه دهید یک قانون ساده برای خودمان بگذاریم؛ هر وقت وارد یک شبکه اجتماعی مجازی شدیم از خودمان بپرسیم:” آیا حواس‌ات به زندگی زناشویی‌ات هست؟”

علاوه بر این، می‌شود برای فاصله گرفتن از تهدیدات دنیای مجازی در روابط خانوادگی چند راهکار ساده را دنبال کرد:

– اول اینکه زندگی زناشویی‌مان را غنی‌سازی کنیم. باید در طول هفته و ساعات فراغت‌مان برنامه داشته باشیم؛ برویم پیاده‌روی، سینما، تئاتر، کارهای مشترک، دورهمی‌های دوستانه و خانوادگی، طبیعت‌گردی و… .

– طلاق عاطفی را جدی بگیریم و برای فرار از واقعیت به اینترنت و فضای مجازی پناه نبریم. انسان‌هایی که از هوش هیجانی مطلوبی برخوردارند مسائل را حل می‌کنند و صورت مسأله را پاک نمی‌کنند. قطعا اینترنت و فضای مجازی مشاور خوبی برای حل اختلافات زناشویی ما نیست. شاید لازم باشد که واقعا از یک روانشناس خانواده کمک بگیریم.

– راهبرد بعدی اینکه پیمان‌شکنی یا بی‌وفایی اینترنتی را جدی بگیریم. یک سئوال خوب وجود دارد که می‌تواند حد و مرز بی‌وفایی اینترنتی را مشخص کند: آیا اگر همسر من همه یا بخشی از این گفتگوهای اینترنتی من را با این فرد یا گروه خاص ببیند زندگی زناشویی‌ام به مخاطره نمی‌افتد؟ ضمنا یادمان باشد بالفرض که ما صد در صد حواس‌مان هست و متوجه هستیم که داریم چه می‌کنیم؛ اما آیا روی طرف مقابل گفتگویمان هم کنترل داریم؟

– نکته بعدی اینکه سعی نکنیم از طریق امکانات دنیای مجازی گذشته عاطفی خودمان را زنده کنیم. این کار می‌تواند فوق العاده خطرناک باشد.

– راهکار مهم بعدی اینکه “به دنبال محدود کردن همسرمان نباشیم”. او باید خودش آگاه باشد که در چه شرایطی قرار دارد و چه کاری انجام می‌دهد. اینکه “باید فقط وقتی من کنارت هستم وارد فلان شبکه اجتماعی شوی” یا “باید رمز ورود به فلان شبکه اجتماعی‌ات را به من بدهی” یک کنترل بیمارگونه است. تعیین حد و مرز باید با یک توافق دو نفره و با هدف نزدیکتر شدن به همدیگر باشد.

– پیشنهاد آخر اینکه “حساسیت همسرمان را زیاد نکنیم”. مثلا اگر در یک شبکه اجتماعی کسی به ما پیشنهاد دوستی داد، لازم نیست حتما موضوع را به همسرمان بگوییم. شاید فقط لازم باشد که خودمان سریعا درخواست وارده را رد کنیم.

حامد برآبادی: روانشناس ازدواج و خانواده